۲۴ اسد در حافظه تاریخی افغانستان نه فقط یک روز، بلکه نماد فروپاشی امید، بازگشت به تاریکی، و تکرار چرخه خونین تحجر است. در این روز، افغانستان بار دیگر به گروگان گروهی سپرده شد که قرائتی سنگی، قساوتآمیز و غیرانسانی از دین را با شلاق، گلوله و زندان بر مردم تحمیل میکنند. طالبان، این میراثخواران جهل قرون وسطی، نه از دل اراده مردم، که از دل معاملههای شوم در پایتختهای بیگانه، از آدرس تکنوکراتهای مزدور غربی، جنگسالاران فاسد جهادی، و مافیای کوکنار و چرس و بنگ، به قدرت بازگشتند. بازگشتی که معنایش نه صلح، که تحکیم حاکمیت فقر، خفقان و ذلت بود. از آدرس دین، در طول تاریخ این سرزمین، زنجیر بر دست و پای مردم نهادهاند؛ از سنگسار و اعدام در میدانهای عام تا سانسور اندیشه و نابودی هنر و فرهنگ؛ از فتوای خونریزی بر اساس اختلافات قومی و مذهبی تا قتل روشنفکران و خاموش کردن قلم؛ از مشروعیتبخشی به فساد و معاملهگری تا شریک کردن دین در جنایتهای جنگی. امروز طالبان، این سنت ننگین را به اوج رساندهاند. آنان نصف جمعیت کشور – زنان – را به گروگان گرفتهاند. با فرمانهای خشک و ظالمانهشان، زنان را از حق تحصیل، حق کار، حق انتخاب، و حتی حق نفس کشیدن در فضای آزاد محروم کردهاند. دختران، پشت دروازههای بسته مکتب و دانشگاه، قربانی تعصبی میشوند که هیچ نسبتی با دین رحمانی ندارد. زنان، که ستون اصلی پیشرفت و حیات اجتماعیاند، امروز در افغانستان به زندانیان بیمحکمه بدل شدهاند. طالبان، با تحمیل پوشش اجباری، با محرومسازی اقتصادی، با سانسور رسانهها، با ممنوعیت موسیقی و هنر، با سرکوب هر صدای مخالف، افغانستان را به یک زندان مخوف بدل کردهاند؛ زندانی که دیوارهایش نه از سنگ، بلکه از جهل و قساوت ساخته شده است. این سقوط، نتیجه مستقیم خیانتهای چندلایه بود: خیانت تکنوکراتهای لبخندزن که در میزهای مذاکره، آینده ملت را فروختند؛ خیانت جنگسالاران جهادی که دیروز با آدرس دین خون ریختند در همین روز سقوط، جنگسالاران و همپیمانانشان، که سالها سرمایههای ملی را ــ از بودجه نهادسازی، بهبود کیفیت تعلیم و تربیه و ارتقای تحصیلات عالی گرفته تا توسعه راهها، ترانسپورت و ساختارهای معیاری دولتی ــ به جیب زده بودند، تمام قراردادهای پرمنفعت نفت و گاز، معاملات فاسد، پروژههای میلیاردی، و حتی قراردادهای نظامی ناتو را میان خود و وابستگانشان تقسیم کرده بودند. آنان که در رسواییهایی چون سقوط کابلبانک دست داشتند و ثروتهای غارتشده را در دبی، ترکیه، ایران، قطر، امارات و کشورهای غربی سرمایهگذاری کرده بودند، وقتی شکم حرصشان از خون مردم پر شد، بدون ذرهای شرم، نظام جمهوریت را همراه با تمام سازوبرگ نظامیاش به نیروی متحجر طالبان و برادران طالب خود تقدیم کردند و خیانت مافیای مواد مخدر که با پول سیاه خود، ماشین جنگ و جهل را تغذیه کردند؛ و خیانت قدرتهای خارجی که با محاسبات سرد سیاسی، این ملت را به دستان طالبان سپردند. ۲۴ اسد را باید روز ماتم ملی و روز افشای بزرگ دانست: روزی که نشان داد اگر مردم این سرزمین زنجیر دینفروشی و وابستگی را پاره نکنند، نه آزادی، نه پیشرفت، و نه کرامت انسانی، هرگز دوام نخواهد داشت. ما امروز نه فقط برای سوگواری، بلکه برای عهد دوباره گرد آمدهایم: عهد برای مقاومت در برابر هر شکل سلطه دینی که انسان را به برده و جامعه را به گورستان آرزوها بدل میکند.
زنده باد آزادی – زنده باد برابری زن و مرد – مرگ بر استبداد مذهبی و خیانت ملی.
